با واژه هاي به عاريت گرفته از اسماني ابري
قفسي ميسازم براي خودم.
اما
هديه ميدهم به شما ...

م. رستمي 13/6/87

و كسي اشك مرا بوسيد
لحظه اي ماندم و ...
اين گونه شدم بيدار
رد لب های تو بر گونه ي من
جاي دستان تو بر هر گوشه

و كسي ديد كه تو مي نگري
از پس شفافيت اشك
رجعت باران را

چه كسي گفت كه تو در گذري ؟

چشم من خيره بدنبال عبورت مي شد
پاي تو بر گذر كوچ اما
تو سفر كردي و پنهان رفتي
و از اين هجرت تو
قفس حافظه ام تنها
خنده ي چشم تو را دزديد

20/6/87