در اغوش باز باد
تمام ان چه را كه سخت با خودم نگاه مي داشتم
رها كرده ام.

بگذار ذهن مرا
دور دست هائي منتظر
در بر بگيرد.

بگذار نگاه من
از وراي زمان به خويش بنگرد.

به سمت دورترين كناره هاي افق
تا كرانه ي مبهم ترين لحظه هاي عصر
بگذار،
اين باد هرزه گرد
مرا به ميل خود
ببرد.
م. رستمي  3/6/87