ان هنگام كه براي اخرين بار
نگاهم در ني ني چشم هايت اشكهايم را مي ديد
دردلم حرفي نمانده بود كه بي تو حرفي نمي ماند
سكوت بود و تو بودي و اشك هامان
در دلم شوقي نمانده بود كه بي تو ...
ان هنگام كه در مه الود زمان، جدا گشتي از من
از خود جدا شدم
و در انبوه تكرار هاي بيهوده و اين زمستان
سرماي سوزنده را تقرير كردم
تو را نفهميدم كه به كدام سوي پريدي
اما من همانجا ماندم
انجا كه هميشه باد مي وزد
بادهايي سرد
بادهايي سرد
و بادهايي
سرد ...

روح غمگين تنهام م. رستمي
15/8/85